KINDAMUZIK : Interview met Ian Siegal
Ian Siegal, De Bosuil, 2 nov. 2007 : Interview met Ian Siegal
Ian Siegal, geboren op 4 februari 1971 onder de naam Ian Richard Berry.
Farnborough
Zijn wieg stond in Farnborough, Hampshire zuid Engeland. Zijn eerste muzikale herinneringen zijn van Buddy Holly, Jerry Lee Lewis, Elvis en Chuck Berry. Toen hij eenmaal Little Richard ging beluisteren werd hij zelf bezeten van dit soort muziek. Hij voelde zich sterk aangetrokken tot blues muziek en alle soorten muziek die daar aan verwant zijn. Muddy Waters is voor hem de "Blues God", Johnny Cash, Gene Vincent, Eddie Cochran en Hank Williams noemt hij zijn Godfathers. Op 16 jarige leeftijd trok hij veel op met een neef die in Engeland een getalenteerde pianist/zanger was zo begon hij steeds meer voor muziek te voelen. Totaal onverwacht werd Ian gevraagd op een bruiloft van een vriend ook wat nummers te zingen, dit voelde als veilig terrein en hij gaf zich helemaal en het gevolg was een publiek dat totaal uit zijn dak ging, een artiest was geboren.
Berlijn
Pas twee jaar later pakte hij de gitaar op en leerde zichzelf spelen. Het gitaarspelen ging hem gemakkelijk af hij luisterde veel naar Buddy Guy, Muddy Waters, Howlin'Wolf, Robert Cray, Albert Collins en B.B.King en kopieerde hun licks. Zo werd hij steeds beter, de basis Blues begrippen had hij vrij snel onder de knie, jamde veel met vrienden en leerde steeds meer door te luisteren naar de muziek.
Toen hij 20 was stopte hij op de kunstacademie en reisde af naar Berlijn. Hier moest hij veel spelen om te overleven, had weinig tot geen centen een voelbare blues ervaring die zijn gitaarspel en zang naar een nog hoger niveau bracht. Hij wist ondertussen dat hij echt alleen maar verder wilde gaan in de muziek.
Ian Siegal and the Score
Omdat hij meer met zijn talent wilde doen en in Berlijn meer bezig was met overleven keerde hij terug naar Engeland in eerste instantie naar Nottingham om een vriend te bezoeken maar daar bleef hij 5 jaar hangen. Hij had geen geld, ging op zoek naar werk. In Nottingham was een gezonde blues scène waar veel jongens speelden hier leerde Ian ook veel van.Al snel stelde hij een bandje samen die steeds van samenstelling wisselde. Hij noemde de band Mr. Siegal naar een nummer van Tom Waits waar hij ook een groot fan van is. Hij speelde veel nummers van Tom Waits en gaande weg bij solo optredens werd hij aangekondigd als Ian Siegal en dat heeft hij zo gelaten. Langzamerhand werd hij steeds bekender vooral in de plaatselijke club "Running Horse". Trad op met zijn nieuwe samengestelde band als "Ian Siegal and the Score" op het Burnley Blues Festival en wat hij zich daar nog van kan herinneren is dat het goed ging.
Londen
Ian wilde een groter podium en hoe fijn hij het ook had na vijf jaar Nottingham hij moest zijn weg vervolgen door naar Londen te gaan. Ian had veel geluk in Londen en kwam in contact met de juiste mensen, speelde in diverse bluesclubs en werd regelmatig gevraagd Amerikaanse rondtoerende artiesten te begeleiden. Deze ervaringen hielpen Ian om zijn eigen stijl verder te ontwikkelen. Hij speelde met de zoon van Muddy Waters, (Big Bill Morganfield), ging op tournee met Bill Wyman en ontwikkelde zijn eigen talent meer en meer.
In Londen is de Ian Siegal band van vandaag geboren. Vele optredens volgden, steeds grotere podiums, de band kreeg het steeds drukker.
North Sea Jazz Festival
In 2005 stonden ze op het hoofd podium van het North Sea Jazz Festival, het aller grootste indoor muziek festival van de hele wereld. De DVD die hiervan gemaakt is is weergaloos, geweldig, helemaal te gek, een absolute MUST HAVE! Wij zeggen schaf hem aan, bekijk de dvd, en als er ook maar een beetje bluesbloed door je aderen stroomt zal Ian Siegal zeker één van je favoriete worden!
Ian Siegal quotes (2005)
"Alsof Siegals meesterlijke slidespel zelf al niet genoeg is. Grootste troef is ongetwijfeld zijn machtige zangstrot. Afgeknepen, grommend, kreunend, steunend, brullend. Ergens te situeren tussen Dr. John, Van Morrison, en Howlin' Wolf, of - zoals in de poepgeile schuiver Falling On Down Again - refererend aan de grote soulmannen uit het gouden Stax-tijdperk. Het werd al eerder vermeld in deze rubriek, maar voor doven en slechthorenden trekken we graag nog een cliché uit de kast: Ian Siegal gaat heel groot worden. Mijn kop eraf als het niet zo is. (OOR, juni 2005)
"Dat is echter nog niks vergeleken bij de weergaloze set van Ian Siegal. Het Britse buitenbeentje van de blues is een meesterlijk slide-gitarist, maar het is vooral zijn ongelofelijke zangstrot waarin Howlin' Wolf en Otis Redding tot leven komen. Zoals verwacht ligt de nadruk op het recentelijk verschenen "Meat & Potatoes". Dit broeit, hypnotiseert en betovert. Puur kippenvel". (Moulin Blues festivalbespreking OOR.nl, 9 mei '05)
"Ian roept vele verschillende sferen op, waarbij we dan weer in het New Orleans van Dr. John zitten, dan weer met een vaudeville revue meereizen waarin Tom Waits de muziek verzorgt, om telkens weer thuis te komen bij Howlin' Wolf - het bluesgenie waar Ian zich misschien nog het meest verwant voelt. Ian's snarenspel, op o.a. een National steelgitaar, is werkelijk indrukwekkend, hij heeft een geweldige stem waar hij veel kanten mee uitkan - en dat doet hij dan ook. Zijn zelfgeschreven songs zijn dan ook nog eens van de bovenste plank. Kortom: prachtplaat!" (Aloha #5, 2005 - AAAAA)
"Het levert een uiterst explosief mengsel op, waarmee Siegal tot dusver vooral live naam maakte. Maar dat hij nu ook op zijn CD "Meat & Potatoes" tot ontploffing brengt. Meer dan een uur pure energie is het, nog een stuk beter dan de rhythm & blues van voorganger "Standing In The Morning". (Noord-Hollands Dagblad, 7 mei '05)
"Variatie is er nog steeds in grote getale. Bovendien bewijzen zowel Siegal als zijn begeleidingsband voortdurend dat ze al die stijlen ook perfect beheersen, resulterend in alweer een hoogwaardig bluesalbum". (Heaven, nr. 4 - 2005) "Nog meer dan zijn gitaarspel (akoestisch, elektrisch, national steel) is zijn stem; Siegals grote troef. Een nummer als 'Revelator' jaagt je zodanig de stuipen op het lijf, dat je zelfs als afvallige katholiek op zoek gaat naar de dichtstbijzijnde biechtstoel. Ian Siegal bewijst met 'Meat & Potatoes' dat de blues allesbehalve dood is" (KindaMuzik, 14/6/05)
"Op zijn debuut liet hij zich opmerken als een begenadigde songschrijver die er alles voor over had om de blues uit de handen van de geriatrie-afdeling te houden. Op 'Meat & Potatoes' gaat hij nog een stap verder. De in 1971 geboren Engelsman schreef 12 van de 13 songs en je gelooft amper dat hier een dertiger aan het werk is. Siegal kruipt in de huid van zijn songs, geeft ze van binnenuit een stevige bolwassing en presenteert ze met een volwassen attitude aan de wereld". (Stage, juni 2005)
"Meer dan een uur bevonden we ons ergens op de grens van Mississippi en Louisiana met 'voodoo priest' Siegal die ons behekste met songs uit z'n vorige maar ook superieure songs uit z'n nieuwe CD. Het leek wel of we ergens tussen de hemel en hel een meeting bijwoonden van Howlin' wolf, Otis Redding, Fred McDowell en Sam Cooke, en wie zou daar niet bij willen zijn?! Voor ons was dit het onbetwiste hoogtepunt." (Nacht van de Blues festivalbespreking, Rootstown Music #136)
"Dertien songs, ruim zeventig minuten en geen seconde verveling.….je moet het als jonge blanke Engelsman maar doen. Hij is de kleinzoon van zowel Muddy als Wolf, klinkt authentieker dan 90% van de hedendaagse zwarte blues en hij neemt je mee op een bezwerende, betoverende, maar geenszins vrijblijvende rit. In gezelschap van zijn erg solide backingmuzikanten levert Ian siegal dus de eerste zekere eindejaarslijstjes bluesplaat van 2005 af. Gelukkig de programmator die hem deze zomer op zijn affiche heeft staan". (Rootstown Music #138)
"Meer dan een uur bevonden we ons ergens op de grens van Mississippi en Louisiana met 'voodoo priest' Siegal die ons behekste met songs uit z'n vorige maar ook superieure songs uit z'n nieuwe CD. Het leek wel of we ergens tussen de hemel en hel een meeting bijwoonden van Howlin' wolf, Otis Redding, Fred McDowell en Sam Cooke, en wie zou daar niet bij willen zijn?! Voor ons was dit het onbetwiste hoogtepunt." (Nacht van de Blues festivalbespreking, Rootstown Music #136)
"Allereerst was daar publiekslieveling Ian Siegal, die ook vorig jaar op de Peerse planken stond en toen imponeerde. Zondag overtuigde deze Tom Waits van de Britse blues misschien nog wel meer met zijn in whisky doordrenkte stem van schuurpapier. Gevolg: de tent op zijn kop." Belang van Limburg, 19 juli '05, n.a.v. BRBF 2005)
"Een uur en een kwartier hoorde de tent de Ian Siegal Band zichzelf overtreffen. Vanaf de stomende versie van "Sugar Rush" die als opener dienst deed, totdat de laatste noten van het tweede bismoment uitstierven, leek het middelpunt van de blueswereld zich even op het BRBF te bevinden. Siegal was optimaal en zijn band kende geen gelijke". (www.bobtjeblues.com, 20 juli 2005, n.a.v. BRBF 2005)
"Ian Siegal had de taak een optreden te geven dat minstens even goed was als dat van vorig jaar om iedereen weer in de juiste stemming te krijgen. Dit deed hij met veel overtuiging. We zagen het sterkste concert van de drie dagen". "Volledig terecht werd hij door het uitzinnige publiek twee keer teruggeroepen. De tweede keer viel de electriciteit eventjes, maar Ian speelde voort en dat maakte de overwinning nog groter". (MazzMusikas #001, vh. Rootstown Music, n.a.v. BRBF 2005)
Bron: AD/RIVIERENLAND 24 Februari 2008
In Leerdam leeft blues als nooit tevoren
Door WILKO PEENSTRA LEERDAMZe houden op het Bluesfestival in Leerdam van een strakke planning. Exact 22.45 uur, geheel volgens het 'spoorboekje', betreedt Ian Siegal het podium van de grote zaal in partycentrum Het Dak. Het kost de Engelsman weinig moeite het publiek op zijn hand te krijgen. Na het eerste nummer gaat het jasje al uit. ,,I'm nacked!'' roept hij de uitzinnige menigte toe.
Siegal, door Chaka Khan bestempeld tot als een van de beste gitaristen ter wereld, is zonder meer de held van de zaterdagavond. De Engelsman bespeelt zijn gitaar als een monster. Hij laat het instrument 'janken' met lange halen. En net als er geen einde lijkt te komen aan de stroom indrukwekkende gitaar-riffs, kiest hij voor een moment van ingetogenheid. Blues in optima forma. Als je nog geen bluesliefhebber bent, word je dat ter plekke. Siegal grijpt je bij de ziel, slingert je mee en laat je niet meer los.
Of neem de derde en laatste St. Louiszaal, waar het Amsterdamse trio T-99 je meeneemt naar de 'roots' in het land van Uncle Sam. En overal zijn de zalen gevuld met relaxte, goedgestemde bluesfans van 20 tot 60 jaar en daarboven.
Bluesfestival 2008 is zonder meer geslaagd te noemen. Er komt een 21ste keer. De datum staat al vast: vanwege de voorjaarsvakantie en het carnaval komt de blues in 2009 op zaterdag 7 maart weer tot leven in Leerdam.